Αλεξάνδρα Σταματοπούλου: Αν μου κλείσεις τη ράμπα, θα πηδήξω σαν τον Τεντόγλου

Συνέντευξη στον Νίκο Παπαδογιάννη

Η χρυσή παραολυμπιονίκης της κολύμβησης πιστεύει ότι η κοινωνία αλλάζει, αλλά δεν περιμένει τίποτα από την πολιτεία

Η Αλεξάνδρα Σταματοπούλου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς  στα 50 μ. ύπτιο ανήμερα των 38 γενεθλίων της, στην τελευταία κούρσα της καριέρας της.

Γεννήθηκε υγιής, μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο στη Ρουμανία και υιοθετήθηκε από ελληνική οικογένεια στα πέντε της. Η πανέμορφη κοπέλα καθηλώθηκε σε αμαξίδιο από το σύνδρομο του δύσκαμπτου ανθρώπου, από το οποίο προσβλήθηκε μετά τις δύο πρώτες δεκαετίες της ζωής της.

Πρωτόπεσε στην πισίνα για λόγους θεραπευτικούς και μέχρι σήμερα υποβάλλεται τακτικά σε πλασμαφαιρέσεις, δίνοντας τιτάνιο αγώνα για να κρατήσει το κορμί της σφριγηλό και λειτουργικό με χορό και ακροβατική γυμναστική. Λίγα δευτερόλεπτα μετά τον χρυσό τερματισμό της στην πισίνα της Λα Ντεφάνς στο Παρίσι η χαμογελαστή Αλεξάνδρα ξέσπασε σε δάκρυα ανείπωτης χαράς.

Τι σήμαινε τελικά αυτό το γοερό κλάμα μέσα στην πισίνα;

Ξέσπασαν όλα μέσα μου, μαζεμένα! Οι ζόρικες στιγμές που έζησα, το χειρουργείο στον πνεύμονα πριν έναν χρόνο. Αρχικά, έκανα το σήμα της νίκης, όπως έκανα τον καιρό που έδινε τη μάχη της η μητέρα μου. Ήταν το σήμα κατατεθέν που είχαμε μεταξύ μας , για να με βλέπει από την τηλεόραση. Κοίταξα γύρω γύρω, κατάλαβα ότι κέρδισα και είπα «ναι, τα καταφέραμε». Κάθε αγώνας μου πλέον είναι μια νίκη. Δεν ήθελα να τελειώσω την καριέρα μου ηττημένη. Σε παρακαλώ όμως να μη δημοσιεύσετε κάποια από τις ηλίθιες φωτογραφίες που με δείχνουν να κλαίω (γελά)! Μόνο χαμόγελα είναι η καριέρα μου, αυτή είμαι εγώ. Δεν θέλω οι τελευταίες μου εικόνες να δείχνουν μια αθλήτρια που κλαίει…

Πώς είναι οι μέρες που ακολούθησαν;

Φαντασμαγορικές! Εξαρχής θεωρούσα γιορτή την παρουσία μου στους Αγώνες. Ενδιάμεσα όμως έπεσα πολύ ψυχολογικά και είδα να απομακρύνεται πολύ το όνειρό μου. Κάτι συνέβη με την πάθησή μου και μάγκωναν οι μύες μου μέσα στο νερό. Εκεί που μιλούσα για μετάλλια ξαφνικά φοβόμουν ότι δεν θα έφτανα ούτε ως τον τερματισμό. Ευτυχώς είχα γύρω μου ανθρώπους που με ενθάρρυναν.

«Ήρθες εδώ για κάποιο σκοπό και θα αγωνιστείς κανονικά, μη σε νοιάζει ακόμη και αν βγεις προτελευταία» μου είπε η συναθλήτριά μου Δώρα Ποιμενίδου. Ακόμα και την παραμονή του αγώνα με έπιασε κρίση πανικού. Έψαχνα το μαγιό μου και δεν το έβρισκα! Φοβήθηκα ότι το είχα ξεχάσει στην Αθήνα. Το πρωί που ξύπνησα όμως, όλα ήταν θετικά. Ζήτησα από το σύμπαν να μου κάνει ένα δώρο για τα γενέθλιά μου και αυτό συνέβη. Συν Αθηνά και χείρα κίνει.

Καθηλώθηκες στο αμαξίδιο σε ηλικία 20-22 ετών. Αλήθεια, που βρίσκεις το χαμόγελο όταν η ζωή σου φέρεται τόσο σκληρά;

Μη με βλέπεις έτσι ήρεμη. Είμαι άνθρωπος που όταν νιώθει αδικία τα σπάει όλα! Δεν τα παίρνω ελαφριά τα πράγματα. Ευτυχώς έχω δίπλα μου από το 2016 δύο ανθρώπους που με βοηθούν απεριόριστα: τον προπονητή μου Μιχάλη Νικολόπουλο και τη συνοδό μου Ανθή Ζουμπλίου. Δυστυχώς οι κανονισμοί δεν επέτρεπαν να μπαίνουν και οι δύο στο Παραολυμπιακό Χωριό. Εννοείται ότι τη συνοδό την πλήρωσα από την τσέπη μου. Ας είναι καλά οι χορηγοί μου, η Dimello, η PWC και η Motor Oil που κάλυψαν τα έξοδα της προετοιμασίας μου. Δεν θα έφτανα στο Παρίσι χωρίς τη βοήθειά τους.

Αλεξάνδρα αλλάζουν τα πράγματα προς το καλύτερο όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα;

Σε επίπεδο εξουσίας, τίποτε απολύτως. Δες μόνο τους νόμους που ψηφίζουν. Πιστεύουν φαίνεται ότι οι άνθρωποι με αναπηρία έχουμε κάποια χαζομάρα στο κεφάλι και δεν καταλαβαίνουμε τίποτε. Είχα υποσχεθεί ότι θα συνεχίσω το κολύμπι μέχρι να δω αλλαγές, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερα.

Τουλάχιστον το πάλεψα, όχι για κάποιο δικό μου υπερεγώ αλλά για τις νεότερες γενιές. Στην κοινωνία, πάντως, τα πράγματα αλλάζουν. Ποτέ μου δεν έλαβα τόσα μηνύματα συμπαράστασης από απλούς ανθρώπους. Όχι μόνο φέτος που κέρδισα στους Παραολυμπιακούς, αλλά ακόμη περισσότερο όταν το σώμα μου ψιλοπαραιτήθηκε και ζορίστηκα. «Σε πιστεύουμε και κοίταξε να το χαρείς» μου έγραφαν. «Δεν μας νοιάζει αν θα βγεις πρώτη ή τελευταία». Και ήταν πάρα πολλοί.

«Πατάω γερά στα πόδια μου και δεν καβαλάω το καλάμι. Δηλώνω επαγγελματίας αθλήτρια χωρίς φανφάρες. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Εσύ κάθεσαι στην καρέκλα σου, εγώ στο αμαξίδιο μου»

Ποιο είναι το πολυτιμότερο εφόδιο που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος με αναπηρία;

Η γνώση. Να ξέρει τα δικαιώματά του και να είναι έτοιμος να υποστηρίξει τον αγώνα του με τα κατάλληλα εργαλεία. Σε αυτό θα αφοσιωθώ και εγώ τώρα που θα σταματήσω την κολύμβηση. Θα εντάξω το διάβασμα στην καθημερινότητά μου, θα διδαχθώ τη νοηματική σε καλό επίπεδο, θα μάθω πράγματα που παραγκώνιζα και που είχα ξεχάσει ότι μπορώ να κάνω.

 

Το χρυσό μετάλλιο πιστεύεις ότι θα σου αλλάξει τη ζωή;

Ήδη μου την έχει αλλάξει, ψυχολογικά τουλάχιστον. Αυτό το υπέροχο που κατέκτησα δεν μπορεί πια να μου το αφαιρέσει κανείς. Καταλαβαίνω βέβαια ότι τα νέα κρατάνε δυο τρείς μέρες. Πατάω γερά στα πόδια μου και δεν καβαλάω το καλάμι. Δηλώνω επαγγελματίας αθλήτρια χωρίς φανφάρες.

Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Εσύ κάθεσαι στην καρέκλα σου, εγώ στο αμαξίδιο μου. Επί χρόνια με έβλεπα με τα μάτια των άλλων, που στην χώρα μας έχουν την τάση να περιθωριοποιούν τον άνθρωπο με αναπηρία. Δεν το λέω με κακή διάθεση. Απλώς δεν γνωρίζουν. Όλα καλά, συνεχίζω όπως  ήμουν.

Δεν ήταν όμως κάπως απότομη η προσγείωση στον πλανήτη Ελλάδα;

Ε ναι. Η ράμπα για τους ανάπηρους ήταν μπλοκαρισμένη, αλλά ήμουν τόσο χαρούμενη που δεν με ενοχλούσε τίποτε. «Κλείστε τα όλα» έλεγα, «θα πηδήξω σαν τον Τεντόγλου και θα περάσω από πάνω…».

Πηγή: Εφημερίδα «DOCUMENTO»