Ο πρωταθλητής Χρήστος Κορομηλάς στην iselida.gr

Συνέντευξη στον Αργύρη Κωστάκη

Τον παγκόσμιο τυφλό πρωταθλητή Χρήστο Κορομηλά, φιλοξενεί η ηλεκτρονική εφημερίδα iselida.gr. Τα λόγια του μάθημα ζωής και η πίστη στην ανθρώπινη δύναμη οδηγός αισιοδοξίας.

Έχει κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στη παγκόσμια σειρά αγώνων κολύμβησης ανοιχτής θάλασσας στο Ντουμπάι το 2018. Έχει κατακτήσει την πρώτη θέση στα 5 χλμ. κολύμβησης ανοιχτής θαλάσσης ανδρών, στην ειδική κατηγορία Inspiration για ΑμΕΑ, της διοργάνωσης Oceanman Cancun World Final Cup Mexico, που διεξήχθη στο Κανκούν του Μεξικού τον Δεκέμβριο του 2019. Ο Χρήστος Κορομηλάς του Συλλόγου ΙΩΝΑΣ ΑμεΑ  τα τελευταία χρόνια λαμβάνει μέρος στα πανελλήνια πρωταθλήματα κολύμβησης και ποδηλασίας ΑμεΑ πετυχαίνοντας σημαντικά ρεκόρ. Επιπλέον έχει καταφέρει να κολυμπήσει αρκετές φορές σε αγώνες ανοιχτής θάλασσας καθώς και να συμμετάσχει σε αγώνες τριάθλου, συναγωνιζόμενος με αρτιμελείς αθλητές.

Από πού αντλεί δύναμη ένας άνθρωπος ο οποίος ξαφνικά χάνει την όρασή του, όχι απλώς συνεχίζει να ζει αλλά κάνει πρωταθλητισμό και σπρώχνει κι άλλους ανθρώπους να ”πολεμάνε”;

Χ.Κ.: Τα πρώτα δύο χρόνια ήταν εφιαλτικά. Οι άνθρωποί μου δεν με άφηναν μόνο, γιατί δεν ήθελα να ζήσω. Ξαφνικά σε ηλικία 45 ετών έχασα την όρασή μου μέσα σε τρεις ημέρες. Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς τι είναι αυτό! Κάποια στιγμή όμως έβαλα το μυαλό μου να σκεφτεί ότι πρέπει να ζήσω. Να προχωρήσω. Υπάρχουν χίλια πράγματα που μας κάνουν να χαιρόμαστε. 

Κι έτσι ξεκίνησα κολύμβηση ξανά με τον σύλλογο ”Ιωνάς”, τρέξιμο, ποδήλατο, τρίαθλο. Συνεχίζεις να ζεις την καθημερινότητά σου. Με περιορισμούς αλλά με κουράγιο να προχωρήσεις. Στην αρχή δεν ήθελα να βγω με το μπαστούνι στο δρόμο. Θα με λυπούνται στο δρόμο. Όταν όμως άρχισα να κάνω τις δουλειές μου, κατάλαβα ότι η αξιοπρέπειά μου είναι στην κορυφή των συναισθημάτων. Παράλληλα άρχισα να δίνω και δύναμη στους ανθρώπους να δίνω το παράδειγμα για το επόμενο βήμα στη ζωή. Σήμερα που μιλάμε κάνω σχεδόν τα πάντα!

Είπατε τη λέξη κουράγιο. Ο Νίκος Καζαντζάκης όπως ξέρετε έχει πει ”άνθρωπε Θεό έχεις μέσα σου και δεν το ξέρεις”. Είναι αλήθεια;

Χ.Κ.: Βέβαια σε όλους τους ανθρώπους συμβαίνει.  Απλώς αυτό πρέπει να το βγάλουμε, γιατί δεν βγαίνει από μόνο του. Χρειάζεται ”να φας τα μούτρα σου”. Κι αυτό που λέω και όταν έβλεπα χτύπαγα και τώρα χτυπάω.

Υπάρχουν πράγματα που κερδίσατε μέσα από την απώλειά σας;

Χ.Κ.: Δεν έχασα ποτέ την κοινωνικότητά μου. Διπλασίασα τους φίλους μου. Και από το αθλητικό και από το παραθλητικό Κίνημα. Και από τους αρτιμελείς και από τους μη ανάπηρους όπως θέλουν να τους χαρακτηρίζουν οι ανάπηροι. Ο αθλητισμός είναι το χαμόγελο της ψυχής μου! Ο προπονητής μου Γιώργος Γκούντας είναι φίλος αδελφός. Στην κολύμβηση ανοικτής θαλάσσης, στην ποδηλασία και στο τρέξιμο.

Τι ”βλέπετε” τώρα καθαρά που πριν δεν βλέπατε;

Χ.Κ.: Μιλάω με περισσότερους ανθρώπους. Πριν δεν μιλούσα σε κάποιους με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά τους ή το ντύσιμό τους για παράδειγμα. Γιατί σκεφτόμουν ”αν φοράει τέτοια παπούτσια φαντάσου πώς σκέφτεται”. Μέγα λάθος. Καθαρά ιδεοληψίες. Τώρα καταλαβαίνω την ενέργεια του άλλου. Την αύρα. Το πώς θα μου μιλήσει. Τον τόνο της φωνής του. Το πώς θέλει να με βοηθήσει. Πριν έλεγα ότι κοιτάζω κάποιον στα μάτια και τον καταλαβαίνω. Δεν ίσχυε. Τώρα νιώθω τους ανθρώπους καθαρά. Η ενσυναίσθηση που έχω.

Ζητώ συγνώμη αν η ερώτηση είναι σκληρή αλλά πώς προέκυψε η αναπηρία σας;

Χ.Κ.: Κάνετε πολύ καλά και με ρωτάτε και ευχαριστώ. Πρέπει να το μάθει ο κόσμος. Από υπερβολικό άγχος και στενοχώρια λόγω επαγγελματικών προβλημάτων. Έπεσε το ανοσοποιητικό μου σύστημα και ”ξεκλείδωσε” ένας ιός έρπητα (που έχουμε όλοι) και μου ”έφαγε” τα οπτικά νεύρα σε τρεις ημέρες. Πολύ σπάνιο, αλλά υπαρκτό.

Είναι ασύλληπτο αυτό που μου είπατε. Δεν πρέπει να μας κινητοποιήσει όλους;

Χ.Κ.: Όλοι είμαστε εν δυνάμει ανάπηροι. Από τύχη και προσοχή ζούμε. Τα πράγματα στη ζωή είναι μισό τύχη και μισό προσπάθεια.

Τι απαγορεύεται να κάνουμε σε έναν τυφλό;

Χ.Κ.: Να του πιάσεις το μπαστούνι ή το χέρι που κρατάει το μπαστούνι. Αν μου πιάσουν το μπαστούνι είναι σαν να περπατάτε εσείς και να σας κλείσουν τα μάτια. Το μπαστούνι είναι τα μάτια μου. Ο ”σαρωτής μου”. Στους ανθρώπους πρέπει να μιλάμε. Γιατί δεν γνωρίζουν πώς να βοηθήσουν. Όταν θέλουν να με βοηθήσουν στο Μετρό τους λέω πιάστε το ελεύθερο χέρι μου και βάλτε το στην πλάτη της θέσης που θα κάτσω. Έτσι θα μάθουν όλοι την ουσιαστική βοήθεια σε ένα άτομο με οπτική αναπηρία.

Οι δρόμοι στην Ελλάδα είναι εχθρικοί για τους ανάπηρους…

Χ.Κ.: Η προσβασιμότητα ενός αναπήρου στο δρόμο είναι η ίδια με τους αρτιμελείς. Όταν σκεφτόμαστε ότι όταν παρκάρουμε πάνω σε μια ράμπα στο πεζοδρόμιο εμποδίζουμε όχι μόνο τον τυφλό ή τον άνθρωπο με αμαξίδιο, αλλά και τη μητέρα με το καροτσάκι, τον παππού με το μπαστούνι, τον για λίγες ημέρες νεαρό τραυματία με πατερίτσα. Θα ήμασταν μια χαρά και θα περνάγαμε όλοι ανεμπόδιστα.

Οι Έλληνες έχουν ευαισθησία, έχουν παιδεία;

Χ.Κ.: Ευαισθησία έχουν, παιδεία δεν έχουν. Αυτό είναι χαρακτηριστικό του λαού μας. Νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα. Ότι εμείς ποτέ δεν θα πάθουμε τίποτα. Χρειάζεται όμως εκπαίδευση από το σχολείο. Αυτό λοιπόν που κάνουμε με την ομάδα μας, πηγαίνουμε σε σχολεία και παρουσιάζουμε στα παιδιά  τον παραθλητισμό. Ότι μπορούμε να οδηγήσουμε – κάποιος χωρίς χέρια και πόδια – αυτοκίνητο, μπορεί να αθληθεί σε πολλά σπορ. Όταν μιλάω με παιδιά είμαι ευτυχισμένος. Τα παιδιά είναι χείμαρρος και σε ρωτάνε αφιλτράριστα. Αν βλέπω όνειρα…

Εξαιρετική ερώτηση. Τη ζήλεψα! Βλέπετε όνειρα;

Ναι βλέπω όνειρα. Και ένα  συγκεκριμένο συχνά. Ότι κάνω βουτιά από έναν βράχο και βλέπω πράσινα, γαλάζια νερά, φύση στην πλαγιά. Υπέροχο.

Σκεφτήκατε κάποια στιγμή ”να τα παρατήσετε”, να πείτε ”κουράστηκα” θα μείνω σπίτι μου;

Χ.Κ.:  Φυσικά! Αλλά μετά από λίγο ξανασηκώνεσαι. Είναι στιγμές αδυναμίας. Εγώ είχα την ευλογία να βρω τον Φάρο των τυφλών. Είναι ένας ανθρωπιστικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός, ο οποίος εκτός από τα Εργαστήρια που δίνει δουλειά σε τυφλούς για να συνταξιοδοτηθούν, έχει και  πολλές δραστηριότητες. Γι’ αυτό μετά μπήκα και στο διοικητικό συμβούλιο για να προσφέρω ακόμη περισσότερο.

Έχετε έναν μεγάλο στόχο στη ζωή σας;

Χ.Κ.: Μεγάλο μεγάλο δεν έχω. Αλλά έχω πολλά μικρά πράγματα. Τον αθλητισμό, τον Φάρο τυφλών, τους σκύλους οδηγούς Ελλάδας, την ομάδα μου τον ”Ιωνά” που έχω δώσει την ψυχή μου. Θέλω όλοι οι άνθρωποι να είναι χαρούμενοι. Ευτυχισμένοι.

Το πρώτο πράγμα που παροτρύνετε ένα παιδί ποιο είναι;

Χ.Κ.: Ποτέ μην το βάζει κάτω. Να πειθαρχήσει το μυαλό του και να σκέφτεται. Έχω τεράστια αγάπη στα παιδιά. Δεν έχω βιολογικά παιδιά και αυτό είναι το μοναδικό πράγμα για το οποίο κακίζω τον εαυτό μου. Θέλω να σας εξομολογηθώ – γιατί νιώθω ότι είστε ένας ευπρεπής άνθρωπος – ότι παντρεύτηκα τη Μαρίνα το 2010 δύο χρόνια μετά την τύφλωση. Τη γνώριζα δεκαετίες αλλά έφτασα  47 ετών για να την παντρευτώ. Αν λέγαμε να κάνουμε παιδί, τελικά φοβήθηκα μήπως αυτό που μου συνέβη ήταν γονιδιακό. Δεν ήταν όμως, αλλά η φοβία μου με έκανε να αρνηθώ.

Τι άλλο σας ρωτάνε τα παιδιά;

Χ.Κ.: Τα παιδιά έχουν μια απορία επειδή τα μάτια μου είναι κανονικά και γιατί τυφλώθηκα σε μεγάλη ηλικία, αλλά και γιατί τα γυμνάζω κάθε βράδυ, δεν έχουν χαθεί. Έτσι τα παιδιά με ρωτάνε ”μας πώς δεν βλέπετε;” Και τους απαντώ ”κοιτάζω δεν βλέπω”. Αν και μεταξύ μας κ. Κωστάκη οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτάζουν αλλά δεν ”βλέπουν”…

Έχετε απόλυτο δίκιο.  Τι είναι πιο δυνατό στη ζωή; Η επιθυμία ή ο φόβος;

Χ.Κ.: Η επιθυμία.

Πριν λίγο όμως μου είπατε πως υπερτέρησε ο φόβος…

Χ.Κ.: Ξέρετε ήταν πολύ σκληρό αυτό που μου συνέβη. Εγώ είμαι ακραία περίπτωση. Να μην το ζήσει κανένας άνθρωπος. Αλλά γενικά κάνω τις επιθυμίες μου πράξη. Δεν φοβάμαι πλέον τίποτα. Ούτε το σκοτάδι ούτε τον διάβολο που φοβόμουν παλιά. Σας το λέω γιατί έχω αντίληψη φωτός δεν κινούμαι στο σκοτάδι και γιατί προκάλεσα τον διάβολο. Τι εννοώ. Στις στιγμές απόγνωσης τις πρώτες ημέρας είπα ”πάρε μου την ψυχή αλλά δώσε το φως μου”. Και δεν εμφανίστηκε ποτέ, άρα δεν υπάρχει.

Θεωρείτε στη ζωή τον χρόνο σύμμαχο ή εχθρό;

Χ.Κ.: Ο χρόνος είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα. Φτιάξαμε τα ρολόγια για να είμαστε στην ώρα μας στα ραντεβού ή στη δουλειά ή να βλέπουμε τα ρεκόρ στον αθλητισμό. Ο χρόνος είναι η φύση. Είμαι ένα με τη φύση. Σαν το νερό. Όταν σε παρασύρει αφήνεσαι. Πρέπει να αφεθείς.

Τι έχει χαθεί στις μέρες μας;

Χ.Κ.: Η απλότητα. Το να κάτσεις να πιείς ένα καφεδάκι και να μη σκέφτεσαι τίποτα. Πλέον μας ορίζει ο χρόνος, που λέγαμε πριν. Λες και βιαζόμαστε να πάμε να πεθάνουμε. Δεν απολαμβάνουμε τίποτα.

Ευχαριστώ πολύ. Μεγάλη χαρά που σας γνώρισα.

Χ.Κ.: Εγώ σας ευχαριστώ για την ευγενική προσέγγιση.