Γράφει ο Σταύρος Κόλκας.
Ξεκινώντας αυτό το κείμενο θα ήθελα να γράψω για τον Χρήστο Σπήλιο που μας άφησε πριν λίγες μέρες. Φιλαράκι από τα εφηβικά μας χρόνια, θετική ψυχή, άνθρωπος με το άλφα κεφαλαίο, αγωνιστής, ψυχή της Πλατείας στα Εξάρχεια, χαμογελαστός. Η στάση ζωής του - πρότυπο συμπεριφοράς σε αυτή τη σαπίλα που μας έχει κατακλύσει.
Χαίρομαι μέσα στη θλίψη του χαμού του, για την αναγνώριση της προσφοράς του. Χαίρομαι που υπάρχουν κάποια φωτεινά παραδείγματα που επιπλέουν στα σκατά της καθημερινότητας που μας έχουν επιβάλει. Ο Χρήστος έφυγε μικρός, είχε πολλά να δώσει ακόμα σε όποιον τον συναντούσε. Υπάρχει όμως και η ανάποδη σκέψη που βγαίνει αντανακλαστικά. Πόσο μπορούν να αντέξουν αυτές οι ψυχές στο σήμερα;
Έχω από τη μία την εικόνα του αγωνιστή Χρήστου να ενώνει ως «γαύρος», ΑΕΚτζήδες, Παναθηναϊκούς, τον «Βούλγαρο» και να σβήνει κάθε μορφής αντιπαλότητα με το χαμόγελό του και από την άλλη τον Πλεύρη να τραβάει βίντεο ψιθυριστός στη γειτονιά του Χρηστάρα για να μας πείσει πως η Ελλάς σώθηκε από τα ανθρωπόμορφα τέρατα των Εξαρχείων. Πόσο μεγάλο κοντράστ… Αυθεντικότητα εναντίον υποκρισίας, σημειώστε εσείς το αποτέλεσμα.
Για τον Χρήστο θα χωρούσε ολόκληρο ντοκιμαντέρ όχι για να μη ξεχαστεί, γιατί δεν θα ξεχαστεί σε όσους τον έζησαν, αλλά για να μάθουν και όσοι δεν…Θα πρέπει να αποχαιρετήσω αυτή τη ψυχή που πιστεύω πως έχει γαληνέψει. Καλή δύναμη σε όσους ήταν κοντά του μέχρι το τέλος.
0 Σχόλια