Ως ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ΑμεΑ, εδώ και χρόνια, έχω αναλάβει την ηθική ευθύνη να υπερασπίζομαι ανθρώπους ευάλωτους, που συχνά η κοινωνία αγνοεί ή εκθέτει σε κίνδυνο. Τα μέλη της ομάδας μου, «Συνήγορος των ΑμεΑ», με εμπιστεύονται, και αυτή η εμπιστοσύνη είναι ιερή. Δεν θα μπορούσα ποτέ να τα πάρω «στον λαιμό μου», να τα στείλω δηλαδή σε έναν χώρο όπου η βία και τα χημικά δεν είναι απλώς πιθανό, αλλά συχνό φαινόμενο και ρεαλιστικός κίνδυνος.
Σήμερα, βλέποντας τα παιδιά, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς έξω από υπουργείο να δέχονται καταστολή, η καρδιά μου σφίγγεται. Τα μικρά αυτά παιδιά, όπως και τα ΑμεΑ που αγωνίζομαι να υπερασπιστώ καθημερινά, είναι ευάλωτα, εύθραυστα - και πολύτιμα. Αν ήμουν γονιός, δεν θα έστελνα ποτέ το παιδί μου σε τέτοιο περιβάλλον. Το ίδιο κάνω και με τα ΑμεΑ που υπερασπίζομαι. Η φωνή μας πρέπει να ακουστεί, αλλά η ασφάλεια και η ζωή των ανθρώπων είναι πάνω από όλα.
Ο αγώνας δεν γίνεται με ρίσκο ζωής. Γίνεται με σοφία, με στρατηγική, με σεβασμό στη ζωή και στην ασφάλεια κάθε ανθρώπου. Η δύναμή μας βρίσκεται στην ικανότητά μας να ακουστούμε, να πιέσουμε θεσμούς και να κάνουμε τη φωνή μας ισχυρή, χωρίς να εκθέτουμε κανέναν σε κίνδυνο.
Ανδρέας Μπαρδάκης
0 Σχόλια